Produkcyjność krańcowa i przeciętna czynników wytwórczych
Produkcyjność krańcowa to nic innego jak zmiana zakresu produkcji całkowitej, która jest wynikiem zwiększenia nakładów danego czynnika wytwórczego o jedna sekcję. Produkt krańcowy to taki, który uzyskujemy poprzez zatrudnienie krańcowej jednostki danego czynnika. Z tego wynika ze danemu przedsiębiorcy opłaca się zwiększanie czynnika zatrudnienia produkcji tylko do momentu wyrównania się jego krańcowej produkcyjności z jego ceną. Produkcyjność przeciętna natomiast to miara efektu produkcyjnego, który przypada na jedna jednostkę detalu wytwórczego. Inaczej nazywając jest to nic innego jak iloraz wielkości produkcji zupełnej przez wielkość natężenia nakładów istniejącego w produkcji określonego czynnika wytwórczego. Pod koniec rozważań na temat produkcyjności krańcowej i przeciętnej należy powiedzieć, że nieproporcjonalność podwyższenia się produkcji jest widoczna wtedy, gdy wytwarzamy jeden i ten sam niezmienny promyk na przykład cement czy energia elektryczna. Kiedy ilość zaangażowanych w przebiegu produkcji niejednostajnych detali wytwórczych ograniczymy do kilku, wtedy obustronne działanie na różne układy produkcyjności zmiennych czynników generalnie się pomniejszy.